سینمای ایران » چشم‌انداز1391/11/23


شام آخر در برج میلاد

مراسم اختتامیه‌ی جشنواره

گرچه مدیران سینمایی در آیین افتتاحیه‌ی جشنواره‌ی سی­‌ویکم کوشیدند موجز و مختصر صحبت کنند، اما ظاهراً مراسم اختتامیه‌ی همین جشنواره را تنها فرصت مناسب برای بیان دیدگاه­‌های‌شان درباره‌ی جشنواره و سینما می­‌دانستند. محمدرضا عباسیان، محمد حسینی و جواد شمقدری سه سخنران این مراسم بودند. شمقدری از محمد خزاعی و مهدی مسعودشاهی هم تشکر کرد. تشکری که نشان داد او این جشنواره را آخرین جشنواره‌ی زمان مدیریت خود می­‌داند. وقتی پس از این سخنرانی­‌ها، مهدی فخیم­‌زاده برای خواندن بیانیه‌ی هیأت داوران پشت میکروفن ایستاد، یکی از جذاب­‌ترین بخش­‌های جشنواره رقم خورد. بیانیه‌ی داوران این دوره، لحنی انتقادی داشت و مروری بر وضعیت سینمای ایران در یک‌­سال گذشته بود. در این یادداشت برای توصیف وضع سینمای ایران از واژگانی مثل رنجور، ضربه­‌خورده، سوت‌وکور و غیره بسیار استفاده شده بود. همین که داوران از گفتن حرف­‌های کلی و شعاردادن خودداری کردند و بدون پرده‌پوشی شکوه­‌های خود را از شرایط سینما در قالب بیانیه‌ی مشترک‌­شان اعلام کردند، ستودنی بود.
مجری مراسم اختتامیه محمدرضا شهیدی­‌فر بود که امسال اجرای نشست­‌های پرسش‌­وپاسخ را هم برعهده داشت. حضور پررنگ او در این آیین سینمایی، حرف­‌وحدیث­‌هایی را درباره‌ی احتمال سپردن یک برنامه‌ی سینمایی به او از سوی مدیران صداوسیما به وجود آورده بود و تعدادی از سینماگران شناخته­‌شده‌ی حاضر در نشست نیز، با شوخی و خنده به این نکته اشاره می­‌کردند. پس از وداع فریدون جیرانی از برنامه‌ی هفت شهیدی­‌فر یکی از کسانی بود که نامش به عنوان جانشین جیرانی به میان آمد. او در مراسم اختتامیه بدون زیاده‌­گویی، به معرفی بخش­‌ها و میهمانان مختلف اکتفا کرد و نیازی به خودنمایی نمی­‌دید. گاهی تلاش نکردن و دست­‌وپا نزدن ستودنی­‌تر است!
در بخش اهدای سیمرغ­‌ها، حمید فرخ­‌نژاد و پگاه آهنگرانی بیش از بقیه مورد تشویق قرار گرفتند. دلیل آن دست کم درباره‌ی فرخ‌نژاد روشن است. سال­‌هاست که سینمادوستان به اعلام نام او به عنوان برنده‌ی سیمرغ بلورین امید بسته‌­اند. خود فرخ­‌نژاد هم با بیان این نکته که «بالاخره بخت من باز شد» نشان می­‌دهد زودتر از این­‌ها منتظر این جایزه بوده است. او از فیلم زندگی مشترك آقای محمودی و بانو (روح­‌الله حجازی) هم یاد كرد: «اگر آن فیلم در جشنواره بود، نتیجه‌ی جشنواره تغییر می­‌کرد.» وقتی محمدرضا عرب داور جشنواره برای اهدای جایزه‌ی بخش «نگاه نو» روی صحنه آمد خطاب به وزیر به حل نشدن مشکل بنیاد سینمایی فارابی و سینمای جوان اشاره کرد. حضور تعدادی از اعضای خانواده‌ی داودنژاد روی صحنه برای دریافت جایزه‌ی ویژه هیأت داوران، یکی از اتفاق­‌های جالب این مراسم بود و خبرنگاران را به یاد روز نمایش فیلم کلاس هنرپیشگی در سالن میلاد انداخت که دو ردیف از صندلی­‌ها در اختیار خاندان داودنژاد قرار گرفته بود.‌
حضور اصغر شاهوردی به همراه همسرش نیز یکی از بخش­‌های قابل تحسین این مراسم بود. همسر شاهوردی بار دیگر شریک زندگی­‌اش را كه سال‌هاست روی صندلی چرخدار زندگی ساكنی را می‌گذراند ستود و حاضران با تشویق­‌های‌شان او را همراهی کردند. رضا عطاران به عنوان چهره‌ی همیشه حاضر این دوره‌ی جشنواره، که برای تماشای بسیاری از فیلم­‌ها در سالن میلاد حضور داشت، هنگام خروج از سالن روی صحنه رفت و وانمود کرد قصد دزدیدن یکی از سیمرغ­‌ها را دارد. این حرکت عطاران برای چند دقیقه سالن را روی هوا برد.
میزان تشویقی که نصیب برخی از برگزیدگان شد، نشان داد کدام فیلم‌­ها بیش­‌تر مورد توجه قرار گرفته‌­اند. دربند، هیس... دخترها فریاد نمی­‌زنند، دهلیز و سربه­‌مهر آثاری بودند که هرگاه نامی از آن­‌ها به میان می‌آمد، صدای سوت­‌وکف تا روی صحنه آمدن فرد برگزیده ادامه می­‌یافت. با اعلام نتیجه­‌ها، به نظر رسید نسل جوانی فعالیت سینمایی­‌شان را آغاز کرده­‌اند؛ همان‌طور که داوران جشنواره هم با درک این نکته، در پایان بیانه‌شان خود را «پیرمردها» نامیده بودند! (فهرست كامل برندگان در سایت‌های مختلف و از جمله سایت رسمی جشنواره آمده است).
یکی از موضوع­‌های اصلی صحبت پس از پایان مراسم، بحث درباره‌ی چگونگی اکران برخی از فیلم­‌هاست. بحثی که نشان می­‌دهد ماجرای اکران هنوز معضل اصلی سینمای ایران است. بیرون از سالن، خبرنگاران با چهره­‌هایی خسته از ده روز کار مداوم و شبانه‌­روزی خود را برای انجام آخرین مصاحبه­‌ها با سینماگران آماده می­‌کنند. پوشش خبری مراسم اختتامیه‌ی جشنواره‌، آخرین کاری­‌ست که آن‌­ها باید انجام دهند.

آرشیو

سینماهای تهران


سینمای شهرستانها


اس ام اس


آرشیوتان را کامل کنید


شماره‌های موجود


خبرنامه

به خبرنامه ماهنامه فیلم بپیوندید: