نقد فیلم ادینگتون

واکین فینیکس در نمایی از فیلم ادینگتون ساخته اری آستر

فکر می‌کنم که آری آستر شاید اصلاً مورد علاقه من نباشد. شاید او به سادگی به جمع فیلمسازانی مثل وس اندرسون بپیوندد که آثارشان تا حد زیادی به من نزدیک است. این را می‌گویم چون، به جز میدسامر، همیشه فیلم‌های او را در سطح پایین‌تری دیده‌ام.

فیلم موروثی خوب است، نه عالی، در حالی که فیلم بیو می‌ترسد یکی از غیرقابل تماشاترین فیلم‌هایی است که در دهه گذشته اکران شده است. بنابر این، حتی با این وجود، با ذهنی باز به سراغ فیلم ادینگتون رفتم. بازیگران عالی هستند و من عاشق ژانر کمدی سياه هستم.

عناصر لازم برای موفقیت فیلم فراهم است و تقریباً در یک سوم اول فیلم، تا حد زیادی آستر موفق بود. سپس، اوضاع شروع به تغییر کرد و مدام بدتر و بدتر شد. در پایان، بیشتر از آنچه دیده بودم، آزرده خاطر شدم. نکات مثبت کمی وجود دارد، اما نکات منفی زیادی هم وجود دارد. بهترین چیزی که می‌توانم بدون هیچ تردیدی بگویم این است که این فیلم «بیو می‌ترسد» نیست!

ادینگتون کاری می‌کند که آستر دوباره تمام انگیزه‌ها و افکارش را با ما در میان بگذارد، اما این بار، روان‌ نژندی بر اضطراب به طور کلی متمرکز نیست، بلکه بر اضطراب سیاسی دوران کرونا متمرکز است. برای مدتی، این هم جواب می‌دهد، زیرا فارغ از سیاست شما، اهداف زیادی برای در نظر گرفتن در این زمینه وجود دارد. سپس، او تصمیم می‌گیرد انتخابی روایی انجام دهد که من پیش‌بینی می‌کردم اتفاق بیفتد، اما امیدوار بودم از آن اجتناب شود. این بدیهی و ساده است، کاری که فیلمی با دغدغه کمتر انجام می‌دهد.

از آنجا، همه چیز به هم می‌ریزد، زیرا داستان‌های فرعی پشت سر هم از راه می‌رسند و به طور مداوم تمرکز را از هر چیزی که قرار بود قبلاً به آن اهمیت بدهیم، منحرف می‌کنند. وقتی تیتراژ شروع می‌شود، بعد از دو ساعت و نیم، شما کاملاً خسته و خوشحال از پایان فیلم هستید. آستر با ساختن یک وسترن با عناصر کمدی، چیز جدیدی را امتحان کرده است، هرچند با نتایج ناامیدکننده مشابه.

در ماه مه ۲۰۲۰، شهر ادینگتون، نیومکزیکو، در شرف تبدیل شدن به بشکه باروت است. جو کراس (فینیکس)، کلانتر این شهر کوچک، با شهردار تد گارسیا (پدرو پاسکال) درگیر است. آنها نه تنها با قوانین ماسک کووید که توسط فرماندار وضع شده است، مخالفند، جو ادعا می‌کند که آسم او مانع از ماسک زدن او می‌شود. داون، مادر دیوانه‌ی لوئیز که شیفته‌ تئوری توطئه است، با او و جو زندگی می‌کند و شب و روز در مورد انواع و اقسام دیوانگی‌های سال ۲۰۲۰ یاوه‌گویی می‌کند. وقتی از یکی از برخوردهای خاص بین جو و تد فیلم‌برداری می‌شود و برخی از مردم محافظه‌کار شهر از جو حمایت می‌کنند، او بی‌درنگ کمپینی را برای برکناری شهردار فعلی آغاز می‌کند.

با تشدید اختلافات بین جو و تد، شهر شروع به رویاروئی با یکدیگر می‌کند و جنبش «جان سیاه‌پوستان مهم است» و همچنین یک قتل، در مرکز توجه قرار می‌گیرند. در حالی که جو وظیفه حل این جنایت را بر عهده دارد، در حالی که مبارزات انتخاباتی خود را اداره می‌کند، دنیای او به طور مداوم سورئال‌تر می‌شود. لوئیز تحت تأثیر رهبر فرقه، ورنون جفرسون پیک (آستین باتلر) قرار می‌گیرد، ادینگتون روز به روز رادیکال‌تر می‌شود و برخی از دردسرسازان مرموز از راه رسیده‌اند. خلاصه، هر چیزی که مردم در ماه مه ۲۰۲۰ در موردش فریاد می‌زدند، به یکباره در شهر اتفاق می‌افتد.

 فینیکس و پدرو پاسکال در اینجا بسیار خوب هستند، اگرچه فیلمنامه به ندرت به نفع آنها عمل می‌کند. فینیکس بازیگر اصلی است و موفق می‌شود برخی از عناصر دلسوزانه شخصیت خود را نشان دهد. مطمئناً، او در مورد خیلی چیزها اشتباه می‌کند (مگر اینکه در یک مورد خیلی محافظه‌کار باشید) و خیلی باهوش نیست، اما تا زمانی که خیلی پیش نرود، شما به نوعی او را تشویق می‌کنید.

پایان فیلم این را از بین می‌برد، هرچند او بیشتر در مرکز صحنه حضور دارد، که این باعث می‌شود آن بخش بیشتر به یک کار طاقت‌فرسا تبدیل شود. پاسکال از نقش خود نهایت استفاده را می‌برد، نقشی که هرگز به سطح بالاتری نمی‌رسد. صحنه‌های معدود حضور او بدون فینیکس، جنبه‌های جذابی از شخصیت او را نشان می‌دهد، هرچند آستر زیاد به آن نمی‌پردازد.

آری آستر، فیلم‌هایی می‌سازد که فقط خودش می‌تواند بسازد. نکته این است که بین این فیلم و «بیو می‌ترسد»، او شروع به غرق شدن در بدترین انگیزه‌های فیلمسازی خود کرده است. هر دو فیلم پر از تظاهر، متظاهرانه و در عین حال مضحک و زیاده‌روی هستند. کمدی اینجا گاهی اوقات جواب می‌دهد، هرچند برای هر لحظه‌ به‌حق خنده‌دار ادینگتون، نکته‌ طنزآمیز دیگری وجود دارد که کاملاً بی‌اثر است.

فیلم حدود نیم ساعت بیش از حد طولانی است، نمی‌داند چه زمانی باید تمام شود و وقتی به صحنه‌های پایانی‌اش می‌رسد، سوالات بسیار بیشتری را مطرح می‌کند که حتی علاقه‌ای به تظاهر به پاسخ دادن به آنها ندارد.

مطمئناً ادینگتون از بیو می‌ترسد، با این اوصاف درک می‌کنم که چطور خاص بودن فیلم قبلی‌اش می‌تواند برای بعضی‌ها جذاب باشد. در اینجا، فکر می‌کنم اکثر مردم نمی‌خواهند دوباره سال۲۰۲۰ را تجربه کنند. این یک فیلم کووید-۱۹ به معنای فیلمبرداری آن با زوم نیست و به همین دلیل می‌توانیم همه بزرگان سینما را ستایش کنیم، اما تمام احساسات ناامیدکننده آن زمان را برمی‌انگیزد. البته آستر عمداً این کار را کرده، اما به یک فیلم سینمایی رضایت‌بخش تبدیل نمی‌شود. آیا شانسی وجود دارد که او دوباره یک فیلم ترسناک را امتحان کند.

[ماهنامه فیلم]