سینمای جهان » نقد و بررسی1391/12/24


فیلم‌های روز جهان

نگاهی به فلین بودن (پل وِیتس) و تمکین (کرگ زوبل)

فلین بودن Being Flynn

نویسنده و کارگردان: پل وِیتس. بازیگران: رابرت دنیرو (جاناتان فلین)، جولین مور (جودی فلین)، پل دِینو (نیک فلین)، الیویا تریلبی (دنیس). محصول 2012 آمریکا، 102 دقیقه.
نیک فلین از کودکی به نویسندگی علاقه‌مند بوده ولی در 24 سالگی به موفقیتی در این زمینه نرسیده است. روزی ناگهان پدرش که نیک هجده سال است او را ندیده و خودش را نویسنده‌ی بزرگی به حساب می‌آورد با او تماس می‌گیرد و چون صاحب‌خانه‌اش او را جواب کرده از نیک می‌خواهد تا مدتی از وسایل او نگه‌داری کند...

پدران و پسران

پوریا ذوالفقاری: «پدر برای من یعنی غیاب». این بخشی از نریشن شخصیت اصلی فیلم است. پسری که از کودکی با مادر زندگی کرده و تمام تصورش از پدر با نامه­های او شکل گرفته است. پدری اسیر توهم نویسنده بودن و ناشناخته ماندن. همین نامه­ها، نوشتن را به بخشی ثابت از زندگی پسر بدل می­کنند. او با نثری که حتی خودش را هم راضی نمی­کند، از زندگی­اش می­نویسد. مادرش با خواندن یکی از همین یادداشت­ها، تنهایش می­گذارد و او در تلاش برای برآمدن از پس زندگی، در جایی غیرقابل‌تصور از زندگی خود، با پدر روبه­رو می­شود. مردی همه‌چیزباخته که هنوز هم قرار است روزی نویسنده­ای بزرگ شود. رابطه‌ی پدر و پسر و قتل پسر به دست پدر، ریشه در اسطوره­ها دارد. شخصیت اصلی فیلم با دیدن وضعیت رقت­بار پدرش، برمی­آشوبد. ترس اصلی او حال‌وروز پدر نیست. فریادهای پدر که «من تو را ساخته­ام» او را نگران آینده‌ی خود می­کند. او در سیمای نگون­بخت پدرش فردای خود را می­بیند و ادیپ­وار از هر چیز و هر کس که او را به این تقدیر محتوم پیوند می­زند، می­گسلد. ترک مواد مخدر برای او پیش از تلاش برای بازگشتن به زندگی عادی، تقلایی برای دور ماندن از شبیه شدن به پدر می­خواره است و ازدواجش با زنی سیاه­پوست، تقابلی­ست با اعتقاد فاشیستی پدر درباره‌ی سیاهان. گرچه پایان خوش فیلم با رویکرد کلی آن هم­خوانی ندارد اما فیلم­ساز آن ­قدر هوشمند بوده که حتی در آخرین برخورد دو شخصیت اصلی، نشانی از فاصله‌ی ازلی/ ابدی پدران و پسران بگذارد. فاصله­ای که حتی هم­سنگر و همراه شدن­شان در جنگ مشترک با شهری/ جهانی سرد و وحشی هم آن را پر نمی­کند. (امتیاز: 7 از 10)

 

تمکین  Compliance

نویسنده و کارگردان: کرگ زوبل. بازیگران: آن داد (ساندرا)، دریما واکر (بکی)، پت هیلی (سرکار دانیلز). محصول 2012، 90 دقیقه.
دانیلز به مدیر یک رستوران فست فود به نام ساندرا تلفن می‌زند و خبر می‌دهد که یکی از کارمندانش به نام بکی از یکی از مشتریان دزدی کرده است. او ساندرا را قانع می کند که تا آمدن پلیس از  بکی بازجویی کند. اما کم‌کم خواسته‌های نامعقولی از سوی دانیلز مطرح می‌شود...

درنوردیدن مرزهای حماقت

هومن داودی: تمکین از معدود فیلم‌هایی است که برخورد با آن و قضاوت درباره‌اش مشکل است. فیلم عامدانه و با اصرار راهی را در پیش می‌گیرد که به نفی پایه‌ای‌ترین اصول انسانی منجر می‌شود و مرز حماقت آدم‌ها در سینما را به جلو می‌برد. این نمایش حماقت آن قدر شدید است که دیگر نمی‌شود لحظه‌ای از این فیلم را باور کرد؛ هرچند پیش از اولین نمای فیلم جمله‌ی «بر اساس حوادث واقعی» کل قاب را پر کرده باشد و در انتهای فیلم خبر از 70 مورد مشابه در سراسر آمریکا داده شود. این‌جاست که صرف واقعی بودن موضوع ربطی به کشش دراماتیک فیلم و ارتباط برقرار کردن مخاطب با آن پیدا نمی‌کند. به نظر می‌رسد فیلم‌ساز مدیوم اشتباهی برای فیلمش انتخاب کرده است. شاید این سوژه‌ی دور از ذهن در قالب یک مستند یا یک فیلم کوتاه می‌توانست مؤثر باشد و تماشاگر را درگیر کند اما در شکل فعلی مطلقاً چنین نیست. درست است که اوج‌گیری حماقت و دور از ذهن بودن اتفاق‌ها در تمکین تا حدی کنجکاوی‌برانگیز است و باعث می‌شود به هر ضرب‌و‌زوری شده تماشاگر موقعیت‌های بیش از حد کش‌آمده‌ی فیلم را برای رسیدن به انتها تحمل کند، اما هیچ چیز خاصی در پایان فیلم وجود ندارد. تماشاگر در انتهای تمکین به همان خانمی می‌ماند که به فیلم‌ساز/ مزاحم تلفنی اعتماد کرده تا دلیل یا حتی دیدگاهی درباره همه‌ی این اتفاق‌های احمقانه و آزاردهنده ارائه بدهد اما در نهایت، در حالی که مورد سوءاستفاده قرار گرفته، به حال خود رها می‌شود. (امتیاز: 2 از 10)

آرشیو

سینماهای تهران


سینمای شهرستانها


آرشیوتان را کامل کنید


شماره‌های موجود


خبرنامه

به خبرنامه ماهنامه فیلم بپیوندید: