سینمای جهان » نقد و بررسی1392/04/12


فیلم‌های روز جهان

دو نگاه به «آنا كارنینا» ساخته‌ی جو رایت

 

آنا كارنینا Anna Karenina
كارگردان: جو رایت. فیلم‌نامه: تام استوپارد. بازیگران: كایرا نایتلی (آنا كارنینا)، جود لا (كارنین)، آرون جانسن (ورونسكی)، كلی مك‌دانلد (دالی). محصول 2012، 129 دقیقه.
در اواخر سده‌ی نوزدهم در روسیه، آنا كارنینا كه در خانواده‌ای آریستوكرات زندگی می‌كند، درگیر رابطه‌ی عاشقانه‌ی ویرانگری با كنت ورونسكی می‌شود...

محصول زمانه از منبعی كهن

هومن داودی: بهترین چیز آنا كارنینای 2012 این است كه سازنده‌ی جسورش با نوآوری‌هایی كه در زمینه‌ی روایت فیلمش انجام داده، هم موفق شده جان‌مایه‌ی اصلی منبع اقتباس سترگش را حفظ كند و هم رنگی از زمانه‌ی فیلم‌سازی‌اش به آن بزند. نیمه‌ی اولیه‌ی فیلم واقعاً عالی است و تركیب چشم و گوش‌نوازی از رنگ و نور و تصویر، به یك ضیافت تمام‌عیار تبدیل شده است. جنس این ضیافت، با این‌كه نشانه‌هایی از صحنه‌آرایی و فاصله‌گذاری‌های تئاتری دارد، از سینماست. این سینماست كه به عنوان هنر هفتم این قابلیلت را دارد كه از همه‌ی هنرهای دیگر به نفع خودش بهره‌برداری كند و تركیب‌های تصویری گونه‌گون و باطراوتی بیافریند. در نیمه‌ی ابتدایی آنا كارنینا، جو رایت موفق می‌شود با گذارهای درخشانی كه بین موقعیت‌ها و فصل‌ها ایجاد می‌كند و با جسارتی كه در نزدیك كردن دو مدیوم «سینما» و «تئاتر» به خرج می‌دهد، فیلمش را از انبوه آثار تاریخی مشابه و كسالت‌بار متمایز كند. اما متأسفانه این روند خلاقانه از نیمه به بعد تداوم پیدا نمی‌كند و انگار از این‌جا به بعد تمركز و تلاش فیلم‌ساز معطوف به پایان رساندن خرده‌روایت‌ها و روایت اصلی شده و آن بازیگوشی‌های سینمایی درخشان را به حاشیه رانده شده است. اما حتی با همین شكل فعلی هم، آنا كارنینا در به تصویر كشیدن مصایب یك زن استقلال‌طلب و مبارزه‌ی ظاهراً بی‌پایانش با هنجارها و عرف‌های مردسالارانه (كه مهر تأییدی دوباره بر منبع اقتباس ادبی پیشرو و درخشانش است) موفق است و به شكلی نوآورانه این مضمون‌ها را، هم‌گام با ظرف زمانی ساخته شدنش، بازآفرینی كرده است. (امتیاز: 6 از 10)

 

بربادرفته

حسین جوانی: شیوه‌ی بصری فیلم مثلاً قرار است خلاقانه و جدید باشد اما حوصله‌سربر و زائد است. گویی در حال دیدن یک فیلم موزیکال هستیم و حتی بازیگرها آماده‌اند بزنند زیر آواز اما اتفاق خاصی نمی‌افتد. مشکل از آن‌ جایی پیش می‌آید که جو رایت نمی‌تواند میان وجوه بصری و تئاترگونه‌ی فیلم و تیپیکال جلوه ‌دادن شخصیت‌ها تعادلی برقرار کند و در نتیجه نمی‌توان با هیچ‌یک از شخصیت‌ها همراه شد. مسأله تنها یک اقتباس تازه از آنا کارنینا نیست، باید به شیوه‌هایی فکر شود که بتواند روح یک اثر عظیم را منتقل کند. آنا کارنینای رایت به‌خصوص برای کارگردان غرور و تعصب (2005) یک شکست محسوب می‌شود. (امتیاز: 1 از 10)

آرشیو

سینماهای تهران


سینمای شهرستانها


اس ام اس


آرشیوتان را کامل کنید


شماره‌های موجود


خبرنامه

به خبرنامه ماهنامه فیلم بپیوندید: