سینمای ایران » گفت‌وگو1392/07/10


امید به تازه ماندن

گپی با نگار عابدی

 

باید سال‌ها حضور داشته باشی و حضورت هم پذیرفتنی باشد و به چشم بیاید تا بتوانی توجه كارگردانان شاخص را به خود جلب كنی. این حضور دائمی هیچ میان‌بری ندارد و با شتاب‌زدگی هم نمی‌توان راه را كوتاه‌تر كرد. نگار عابدی این راه دشوار را با صبوری طی كرده و در سال‌های اخیر همكاری با بهترین كارگردانان سینما را تجربه كرده است. او این روزها فیلم دهلیز را روی پرده دارد و سریال دودكش هم با بازی او در ماه رمضان پخش شد. با این حال كسانی كه اجراهای صحنه‌ای عابدی را دیده‌اند، معتقدند او هنوز فرصتی سزاوار توانایی‌هایش، در عالم تصویر نیافته است. می‌توان دهلیز و دودكش را دو نقطه‌ی مهم در كارنامه‌ای دانست كه بی‌تردید پربارتر خواهد شد.
*
در دهلیز از پس كاری دشوار برآمده‌اید. بازی در نقشی كه به‌راحتی می‌توانست تبدیل به شخصیت منفی فیلم شود و به هیچ وجه همدلی مخاطب را برنینگیزد. با چه نگاهی سراغ این نقش رفتید؟
از ابتدا دید منفی نداشتم. با بهروز شعیبی قبلا تله‌فیلم دنیای بهتر را كار كرده بودم و با روحیات هم به عنوان بازیگر و كارگردان آشنا بودیم. وقتی از من برای بازی در این نقش دعوت كرد، به همین نكته اشاره كرد. گفت نقشی‌ست كوتاه ولی به شدت سخت. توافق داشتیم كه او منفی نیست.
برای انتقال مجموع این حس‌ها و آشناكردن مخاطب با بحران روحی این زن، كلا یك سكانس فرصت داشتید و بقیه، چیزهایی‌ست كه ما درباره‌ی او می‌شنویم. قطعا شخصیت منفی نیست ولی با یك بازی نادرست خیلی راحت می‌تواند به این ورطه بیفتد. مثلا وقتی حتی با حضور پسر قاتل در مدرسه‌ی فرزندش مخالفت می‌كند، مخاطب از خود می‌پرسد این وسط بچه‌ی قاتل چه تقصیری دارد؟ ضمن این‌كه این شخصیت در كنار درگیری‌هایش با دیگران، با خودش هم می‌جنگد و نشان دادن این دو وضعیت در زمانی كوتاه كار راحتی نیست.
معتقدم نكته‌ی اصلی همان درگیری این زن با خودش است. آن‌جا كه اعظم را از خانه بیرون می‌كند، می‌بینیم خیلی منطقی پاسخ حرف‌های او را می‌دهد اما در ادامه وقتی سراغ مادرش می‌رود و از او می‌خواهد حرف بزند، استیصال و درماندگی‌اش را می‌بینیم. این زن خیلی زود بار خانواده بر دوشش افتاده است. زندگی‌ای دارد كه متعلق به یك زن میان‌سال است. از خیلی لذت‌ها محروم است و با خودش در جدال است. برای من همین نكته، مهم بود و به قول معروف قلقلكم داد.
به همین دلیل از بحث كردن می‌گریزد. وقتی همه‌ی اهل خانواده نزد او می‌روند، كوتاه می‌آید. یعنی نگران این بخش شخصیتش است كه مبادا وا بدهد و نتواند نبخشد.
دقیقا همین ویژگی‌ست كه باعث می‌شود خواهر مقتول، شخصیت منفی فیلم نباشد. شما نمی‌توانید بگویید او انسان بدی‌ست. با آقای شعیبی هم صحبت كرده بودیم. قرار بود بگوییم خانواده‌ی مقتول هم در چنین شرایطی حق دارند.
دهلیز نزدیك جشنواره كلید خورد و طبیعی بود كه گروه برای رساندن فیلم به جشنواره عجله داشته باشند. ولی در فیلم اثری از شتاب‌زدگی نیست. شما سر صحنه چنین چیزی را حس نكردید؟
من چهار جلسه سر صحنه رفتم و واقعا حس نكردم شتابی در كار است. قطعا آقای شعیبی عجله و استرس داشته ولی نگذاشت ذره‌ای از این حس به گروه منتقل شود. اگر چنین چیزی بود، باید حس می‌كردم.
سریال دودكش را هم در ماه رمضان در تلویزیون داشتید. به نظر می‌رسد شرایط كار برای‌تان خیلی راحت بوده است. بازیگران مقابل‌تان همه تئاتری بودند.
در تئاتر شهر بودم كه از دفتر آقای لطیفی با من تماس گرفتند. شنیدن نام آقای لطیفی كافی بود كه برای صحبت درباره‌ی این سریال به دفترشان بروم. آن‌جا آقای برزو نیك‌نژاد كه نویسنده‌ی فیلم‌نامه بودند، داستان را برایم تعریف كردند.
فیلم‌نامه آماده بود؟
شش قسمتش با جزییات و دیالوگ نوشته شده بود. در همان جلسه فهمیدم بازیگر مقابلم بهنام تشكر است. با تشكر در تئاتر هم‌بازی بودم و در نمایشی به كارگردانی هومن برق‌نورد هم بازی كرده بودم. دلیل برای تردید وجود نداشت.
وقتی این تعداد بازیگر تئاتری را در سریال دیدیم، حدس زدیم بداهه‌پردزی هم كرده‌اید. چقدر دست‌تان باز بود؟
اگر بازیگری به شكل درستش انجام شود، چنین اتفاقی طبیعی‌ست. در فیلم‌نامه دیالوگ‌ها و اتفاق‌ها دقیق نوشته شده بود اما رفتار و ارتباط بیرونی این آدم‌ها نیازمند تمرین بود.
مشكل زمان نداشتید؟
نه خوش‌بختانه. همه چیز به‌اندازه بود. شاید شانس بزرگ‌مان این بود كه این سریال برای پخش در اردیبهشت كلید خورد اما در ادامه فهمیدیم زمان پخشش به ماه رمضان موكول شده است.
شخصیت‌تان در دودكش از یك تحقیر دائمی رنج می‌برد. آدم شلوغی هم نیست...
...خیلی صبور است و زود كوتاه می‌آید. عادت به دنباله‌‌روی دارد. دوست دارد یكی رهبر شود و او دنبالش برود. در درگیری‌ها هم دوست ندارد آتش را تیزتر كند. برخی می‌گفتند الان دیگر چنین افرادی پیدا نمی‌شوند ولی شكل زندگی آدم‌های دودكش هنوز رنگی از سنت دارد.
در تئاتر درخشیده‌اید و با كارگردانان شاخصی هم در سینما و تلویزیون همكاری كرده‌اید. در كنار این فعالیت‌ها هرازگاه خبرهایی از حضورتان در فیلم‌های كوتاه می‌شنویم كه خوش‌حال كننده است. چه شد كه با فیلم‌سازان كوتاه همراه شدید؟
یكی از خصوصیت‌هایی كه همواره از خدا خواسته‌ام از من نگیردش، علاقه‌ام به كارهای نو و نامتعارف است. در تئاتر هم با اصغر دشتی و حمید پورآذری به همین شكل كار می‌كردیم. به شكل كارگاهی تمرین داشتیم و روز اول بدون هیچ تصوری كار را آغاز می‌كردیم. این روحیه را در فیلم‌سازان كوتاه می‌بینم. فعالان این عرصه یا جوان‌اند یا كسانی كه هنوز روحیه‌ی تر و تازه‌ی جوانی را حفظ كرده‌اند می‌توانم نام امیر موسوی را به عنوان یكی از این افراد بیاورم. یا به پیروز كرمی اشاره كنم. این‌ها واقعا نگاه‌های تازه‌ای دارند.
به نظر می‌رسد عامل دیگری هم در این ماجرا دخیل است چون بسیاری از بازیگران تئاتر در فیلم‌های كوتاه حضور دارند. فیلم كوتاه معمولا با بودجه‌ی محدود یا نزدیك به صفر ساخته می‌شود. پر از خلاقیت است ولی سرمایه‌ای پشتش نیست. بازیگران تئاتر با این شرایط آْشناترند.
بی‌تردید این نكته هم خیلی مهم است. بچه‌های تئاتر هم روحیه‌ی نوجویانه‌ای دارند و هم با معضل مالی آشنایند ولی این انحصار به تئاتر ندارد. در سینما هم می‌شناسم دوستانی را كه این روحیه را دارند. اما شرایط تولید فیلم كوتاه فعلا به تئاتر شبیه‌تر است!

آرشیو

سینماهای تهران


سینمای شهرستانها


اس ام اس


آرشیوتان را کامل کنید


شماره‌های موجود


خبرنامه

به خبرنامه ماهنامه فیلم بپیوندید: