شماره: ۵۳۰ (۲۰ شهریور ۱۳۹۶)


چشم‌انداز ۵۳۰

مسیرها و شیوههای بازیگری در سینمای ایران: قدم زدن روی نردبان افقی
درباره‌ی بازیگران مطالب زیادی در مجله منتشر شده، اما گستردگی موضوع از یک سو و جاذبه‌های بازیگری سینما برای تماشاگران از سوی دیگر، باعث شده همیشه این موضوع جای طرح آن از زاویه‌های مختلف و به‌خصوص مطالبی تخصصی را داشته باشد؛ مطالبی که چه از دیدگاه نظری و چه عملی، زیر و بم بازیگری را بررسی کنند و ریزه‌کاری‌ها، سختی‌ها و احتمالاً جذابیت‌های این کار را پیش روی مخاطب بگذارند... در این مجموعه، برای آشنایی هر چه بهتر و تخصصی‌تر نسبت به جنبه‌های مختلف بازیگری، تلاش کرده‌ایم با طیف گسترده‌ای از بازیگران سینمای ایران گفت‌وگو کنیم که همه‌شان هم لزوماً ستاره نیستند. گفت‌وگوهایی که نشان می‌دهند اتفاقاً بر خلاف آن چیزی که به نظر می‌رسید همیشه ‌دست‌کم گرفته می‌شود، بازیگری برای بازیگران سینمای ایران، مقوله‌ای جدی و کاملاً تخصصی‌ست که سختی‌ها و مرارت‌های خاص خودش را دارد و برای رسیدن به حد مطلوب، باید مراحلی گذراند و دانسته‌های بیش‌تری به دانسته‌های پیشین اضافه کرد. در این شماره‌ی ویژه تمرکزمان روی مسیرها و شیوه‌های عملی بازیگری بود و بیش‌تر سراغ تجربه‌های مستقیم و عوامل مؤثر بر کیفیت کار بازیگر رفتیم...

آغازگران: فصلی از سیر تحول بازیگری در سینمای ایران
تهماسب صلح‌جو:
شکل دیگری از ناکامی را چهره‌های نام‌دار تئاتر در سینما تجربه کردند. شهرت و محبوبیت و اعتباری که بازیگران تئاتر روی صحنه داشتند، در سینما چندان که انتظار می‌رفت، کارآمد نبود. هرچند به نظر می‌رسید حضور بازیگران سرشناس صحنه بتواند حال‌وهوای سینما را دگرگون کند و تماشاگران بیش‌تری به سالن‌ها بکشاند اما این بازیگران با همه‌ی تجربه‌شان کم‌تر مجال جلوه‌گری بر پرده‌ی نمایش فیلم یافتند. حتی برخی در اوج درخشش تئاتری، نتوانستند جایگاه شایسته‌ای در سینما داشته باشند. اصغر تفکری معروف به «قهرمان کمدی ایران» که در تئاتر بسیار محبوب خاص و عام بود، وقتی نخستین بار در شکار خانگی ظاهر شد، انتظار تماشاگران را برنیاورد. او بارها...

وقتی همه دیواریم: چند اپیزود واقعگرایانه درباره‌ی بازیگری
پوریا ذوالفقاری:
سینمای ما هرگز برای شمایل یک بازیگر احترام قائل نشده است. مشخص نیست جز مواردی که رفاقت بر رابطه‌ی فیلم‌ساز و بازیگر حاکم بوده (مثل رابطه‌ی مهرجویی و انتظامی یا کیمیایی و قریبیان)، چند نقش برای شمایل یک بازیگر نوشته شده است. پرسونای بازیگر به‌سختی و بر اثر رسوب نقش‌های موفقش در طول چند سال فعالیت حرفه‌ای شکل می‌گیرد و وجه غالب آن نقش‌ها را به شخصیت سینمایی بازیگر پیوند می‌زند. مثلاً بازیگری که پرسونای بازیگری‌اش با عباراتی چون «صورت‌سنگی» توصیف می‌شود ممکن است نقش کمدی یا نقش شخصیتی شکننده و ضعیف را هم بازی کرده باشد ولی پرسونای او با ته‌رنگی که از مجموعه‌ی نقش‌هایش باقی مانده تعریف می‌شود...

لب ورچیدن و فک جنباندن: سبک بازیگری؛ موجود ناقص‌الخلقه‌ای در سینمای ده سال اخیر ایران
امیر پوریا:
آن‌چه بقایای اثرات تئوری مؤلف در محیط مباحث سینمایی ماست، از دامنه‌ی اصلی خودش یعنی شناخت کار کارگردان‌‌های صاحب سبک و دارای جهان‌بینی بسی فراتر می‌رود. در خیلی زمینه‌های دیگر هم ما جلوه‌هایی شبیه همان «مؤلفه‌های تکرارشونده» را نشانه‌ی سبک داشتن می‌گیریم و تقصیری نداریم. خوانش ایرانی از تئوری مؤلف با ایجاد این پندار که هر عنصری چند بار در کار هر سینماگری تکرار شد، ارزشی خواهد داشت و چیزی تحت عنوان سبک او را شکل خواهد داد، بدسایه‌ای بر ذهنیات‌مان افکنده است، حتی اگر در ابعاد «پلاک» در فیلم‌های حاتمی‌کیا باشد...

راههای رسیدن به نقش: گفتوگو با رامبد جوان و نگار جواهریان
گفت‌و‌گو کننده: آرامه اعتمادی/
جوان: اصولاً با یک موضوع عجیب و پیچیده مواجهیم. وقتی در مورد بازیگری حرف می‌زنیم، داریم راجع به آدمیزاد حرف می‌زنیم. هر کس در دوران و شرایط مختلف کلی تغییر می‌کند. در ارائه‌ی نقش هم بازیگر همین‌طور است.
جواهریان: تداعی مسیر متفاوتی نسبت به تخیل دارد. چون وقتی بازیگر تخیل می‌کند چیزهایی را در ذهنش می‌سازد و می‌پرورد ولی در تداعی بازیگر در چیزهایی که ساخته راه می‌رود. فکر می‌کنم این روش‌ها و مسیرها به همدیگر کمک می‌کنند.
جوان: اصولاً بازیگر کسی‌ست که در 24 ساعت زندگی‌اش، روزانه 25 ساعت به بازیگری فکر می‌کند! به خلق کردن لحظه توسط ذهنش، روانش، بدنش و ... اما ذهن من اصلاً این شکلی نیست. نوع نگاه کردنم به اطراف و مواجهه‌ام با ماجراها و پدیده‌های دوروبرم این‌طوری نیست و بنابراین نمی‌توانم بازیگر باشم.جواهریان: همه‌ی ما آدم‌ها همه‌چیز هستیم و هم‌زمان همه‌ی خصلت‌های جهان با درجه‌ها و شدت‌های مختلف در ما وجود دارد. در بازیگری این شانس به تو داده می‌شود که بتوانی این‌ها را بالا و پایین کنی و از خود واقعی‌ات فاصله بگیری.

حس،تکنیک،موقعیت؟: بازیگران چه‌گونه می‌خواهند خوب بازی کنند؟
هوشنگ گلمکانی: همه‌ی بازیگران دوست دارند خوب بازی کنند. آن‌ها چه‌گونه تلاش می‌کنند خوب بازی کنند؟ همه‌ی کارگردان‌ها می‌خواهند بازی‌های خوبی از بازیگران‌شان بگیرند. آن‌ها چه‌گونه سعی می‌کنند بازی خوب بگیرند؟ جدا از تکنیک‌ها و مکتب‌های کلاسیک و آکادمیک بازیگری، شیوه‌های مختلف بازیگران را از حیث کاربردی به سه دسته‌ی کلی می‌توان تقسیم کرد: حس گرفتن (به‌اصطلاح زندگی با نقش)، تکنیک (که برخی آن را شیوه‌ای مکانیکی می‌دانند)، و قرار گرفتن در موقعیت (که این دسته‌ی سوم چون بیش‌تر در حوزه‌ی ترفندهای کارگردان است بهتر است آن را قرار دادن در نقش بدانیم). روش اول که تا سال‌ها یکی از پرطرفدارترین شیوه‌های بازیگری در کشور ما و خیلی از جاهای دیگر دنیا بوده و هنوز هم هست...

همهنقشهای هیچ از راه رسیدهاند: گفت‌وگو با رضا کیانیان
گفت‌و‌گو کننده: پوریا ذوالفقاری/ کیانیان:
چند مدل تقسیم‌بندی می‌توان ارائه کرد اما شاید یکی از نمونه‌های راهگشاترش تفکیک بازیگران تک‌نقش، چند نقش و همه‌نقش باشد. تک‌نقش‌ها پیوسته یک نقش را بازی می‌کنند. مردم هم در همان یک نقش دوست‌شان دارند. مثال بارزش علی بی‌غم فردین است. فردین واقعاً یک عمر این نقش را بازی کرد و البته در دوره‌ای خواست نقش‌های متفاوت هم بازی کند اما به هر حال مردم او را با علی بی‌غم پذیرفته بودند. یا بیک‌ایمان‌وردی در نقش یک قهرمان خل‌و‌چل... این بازیگران در محدوده‌ی بدن و ظاهرشان هستند. حواس‌شان هست که این امکانات بدنی زائل نشود...

بازیگری که بودنش درست است: گفت‌وگو با کیانوش عیاری
گفت‌و‌گو کننده: شبنم عرفی‌نژاد/ عیاری:
بازیگر می‌تواند با اعتماد کردن به من و خواسته‌ها و روش‌هایم، بزرگ‌ترین کمک را به فیلم کند. ولی اگر بازیگر با این ذهنیت وارد کار شود که «من یک بازیگر مؤلف هستم و دانش و بینش و سوادی در بازیگری دارم و صاحب تجربه‌های باارزشی‌ام که به من اجازه می‌دهد کار خودم را بکنم» به نظر من مسخره‌ترین نگاه را به حرفه‌اش دارد. بازیگر باید تا جایی از دانش و تجربه و قدرتش تهی شود که تبدیل به خمیری نرم شود، نه در دستان کارگردان، که در مسیر نیازهای فیلم‌نامه و شخصیتی که پرورده شده و شکل گرفته است...

تماشای بازیگری: مقدمه‌ای بر مبانی نظری تحلیل بازیگری
حمیدرضا مدقق:
بازیگری را شاید بتوان مقوله‌ای در سینما (و تلویزیون) دانست که بیش از سایر عناصر ساخت فیلم درباره‌ی آن بحث شده و در عین حال کم‌تر از همه فهمیده شده است. از همان نخستین دهه‌ی قرن بیستم که فیلم داستانی همه‌گیر شد، بازیگران یکی از مهم‌ترین و جذاب‌ترین عناصر روایت‌های سینمایی بوده‌اند. صنایع رسانه‌ای از طریق نظام ستاره‌سازی، هم مخاطب را درگیر مسائل این شخصیت‌های سرشناس می‌کنند و هم برای تداوم این توجه، خوراک تهیه می‌کنند. ژورنالیسم مطبوعاتی، رادیویی، تلویزیونی و آنلاین بخش قابل‌توجهی از فضا و زمان خود را به پوشش اخبار و رویدادهای این شخصیت‌ها اختصاص می‌دهند...

دیگر هیچ نسبتی با سینما ندارم: گفت‌وگو با اشکان خطیبی
گفت‌و‌گو کننده: محسن خادمی/ خطیبی
: از این‌که عنوانم «بازیگر» باشد فراری‌ام. بازیگری یک کار ثابت و مادام‌العمر نیست؛ جایی باید تمام شود/  در آستانه‌ی چهل‌سالگی‌ام و سنم تکلیفم را رک‌تر از قبل روشن می‌کند. وقت زیادی ندارم و می‌خواهم کارهایی را انجام دهم که برای شخص خودم مهم است...

لامبورگینی خلاص در سرازیری!: گفت‌وگو با حمید فرخ‌نژاد
گفت‌و‌گو کننده: عباس یاری/ فرخنژاد: «باشو، غریبه‌ی کوچک» را 9 بار دیده و هر دفعه با صدای بلند گریه کرده بودم. یک‌جور انگار خودم را در باشو می‌دیدم. در تهران هم واقعاً بی‌کس بودم و روزگاری شبیه باشو داشتم/ وقتی پوستر برای «عروس آتش» طراحی کردند، عکس غزل صارمی و مهدی احمدی جلو بود و عکس من پشت تصویر. یک بار به آقای سینایی گفتم: «یادت می‌آد خجالت می‌کشیدی عکس من روی پوستر فیلمت باشه؟»/ مدت‌هاست از کاری که می‌کنم راضی نیستم. سینمای ایران به شکلی درآمده که اتفاق‌های عجیبی در آن افتاده است. دوست دارم اتفاقی بیفتد که مثل بیست سال پیش برای بازی عرق بریزم. الان در عمده‌ی کارهایی که می‌بینم کارگردان نمی‌داند چه می‌خواهد. متن چیزی ندارد. ما را جلو می‌فرستند و می‌گویند «یه کاریش بکن.»

نقش جسدی کف پیاده‌رو سرد: بازیگران درباره‌ی بازیگری
مازیار  فكریارشاد: دهه‌هاست که هر گاه سخن از بازیگری و نگاه بازیگران به مفهوم بازی مطرح می‌شود، نام‌هایی ازلی و ابدی همچون مارلون براندو، آل پاچینو و رابرت دنیرو و جمله‌های قصارشان در ذهن‌ها نقش می‌بندد. سه نسل پس از این بزرگان به میدان آمده‌اند و کم‌تر به دیدگاه نسل بعدی توجه می‌شود. مطلب زیر چکیده‌ای از گفته‌ها و خاطره‌های بازیگران دو نسل اخیر سینمای جهان است درباره‌ی حرفه و عشق‌شان یعنی بازیگری. حرف‌هایی گاه متناقض، گستاخانه، خودستایانه و شاید فروتنانه از قول کسانی که در بازیگری سینما طی دو دهه‌ی اخیر به اعتباری دست یافته‌اند. کولاژی از ده‌ها مصاحبه‌ی مطبوعاتی و رسانه‌ای این بازیگران در سال‌های گذشته.

دو نوازی طبل و شیپور: بازیگران به روایت کارگردانان
نیوشا صدر:
شاید بازیگران را بتوان در تعریفی ساده و اندکی بی‌رحمانه ابزار قصه‌گویی نویسنده و کارگردان دانست. گرچه بازیگران خوب چیزی بسیار فراتر از آنند، در نهایت و با وجود تمامی توانایی‌های یک بازیگر، این کارگردان است که باید آن‌چه نه‌تنها برای کامل شدن یک شخصیت، بلکه برای کلیت مسیر فیلم مناسب است از دل قابلیت‌های متفاوت او بیرون بکشد. رابطه‌ی میان بازیگر و کارگردان در این میان بسیار تعیین‌کننده است. برخی رابطه‌ای دوستانه را برمی‌گزینند و اجازه می‌دهند همه‌چیز در تعاملی ساده پیش برود. برخی ترجیح می‌دهند رابطه‌ای ظالمانه را پیش بگیرند و رابطه‌ی گروهی دیگر به ازدواج‌های طولانی‌مدت شبیه است... اما کارگردانان برجسته و خوش‌نام سینما درباره‌ی بازیگران، بازیگری و بازی گرفتن چه می‌اندیشند و چه‌گونه عمل می‌کنند؟

چرا باید بخندم؟: آزمون‌های بازیگری و وجوه مختلف آن
شهزاد رحمتی:
واقعیتی تلخ - یکی از آن انبوه واقعیت‌هایی که تقریباً همه می‌‌دانند ولی انگار در توافقی ناگفته ترجیح می‌دهند زیاد درباره‌شان بحث نکنند! - این است که در کشور ما در عرصه‌های مختلف، از جمله بازیگری، بسیاری از اصول و قواعد معقول و حرفه‌ای در محراب اگوی عظیم جماعت مثلاً حرفه‌ای قربانی می‌شوند! یکی از مهلک‌ترین جلوه‌های این روند واقعاً زشت و ناهنجار همین مقوله‌ی آزمون‌های بازیگری است. در حالی که معتبرترین بازیگران سینمای دنیا، دادن آزمون‌های بازیگری را به عنوان بخشی بدیهی از کار حرفه‌ای به رسمیت شناخته‌اند متأسفانه در ایران، اگوی عظیمی که بخش قابل‌توجهی از مثلاً حرفه‌ای‌ها - که از قضا جزو کم‌استعدادترها هم هستند! - به دنبال خود می‌کشند در آن‌ها این سوءتفاهم عجیب و مضحک را پدید آورده که دادن آزمون دون شأن آن‌هاست!...

«نه گفتن»عزت بازیگر است: گفت‌وگو با بهرام افشاری
محسن جعفری‌راد:
بهرام افشاری در چند سال اخیر توانسته خودش را به عنوان یک استعداد در بازیگری معرفی کند. در تئاتر کارهایی مثل دن کامیلو، جنگیر، رابینسن کروزو، مرگ فروشنده و... را بازی کرده و جایزه‌ی بهترین بازیگر سال را از جشنواره‌ی تئاتر فجر گرفته است. در سینما فیلم‌های مهمش عصبانی نیستملانتوری و کارگر ساده نیازمندیم هستند که برای بازی در لانتوری کاندید تندیس جشن خانه‌ی سینمای امسال شده است. افشاری در این گفت‌وگو نشان می‌‌دهد که یک بازیگر خودساخته است که بلندپروازانه فکر می‌کند و می‌خواهد برای خودش اعتبار به دست بیاورد.

بازیگران خیلی تنها هستند: گفت‌وگو با مانی حقیقی
گفت‌و‌گو کننده: هوشنگ گلمکانی/ حقیقی
: اول قرار بود نقش سپیده‌ی «درباره‌ی الی...» را نیکی کریمی بازی کند و الان که فیلم با گل‌شیفته فراهانی در ذهن‌ها ثبت شده، کسی حرف مرا باور نخواهد کرد؛ اما نیکی کریمی در این نقش واقعاً فوق‌العاده بود. هوش‌ربا بود. وقتی بازی او منتفی شد خیلی ناراحت شدم./ دلیل این‌که هنوز به بازی کردن در بعضی از فیلم‌ها ادامه می‌دهم این است که بازی کردن در فیلم‌ها برایم کلاس بازی گرفتن در کارگردانی‌ست./ من اصلاً خودم را بازیگر نمی‌دانم. خودم را خیلی بازیگر بد و ضعیفی می‌دانم و - از زاویه‌ی بازیگری - تکنیک‌های بازیگری سرم نمی‌شود. به عنوان کارگردان می‌دانم با بازیگرهایم باید چه کنم ولی وقتی می‌خواهم بازی کنم، خودم را صاحب هیچ تکنیک یا دانشی نمی‌دانم.

خدا بدهد برکت!: گفت‌وگو با رضا عطاران
گفت‌و‌گو کننده: عباس یاری/ عطاران
:تنوع‌طلبی نه در من، بلکه در مورد همه‌ی بازیگرها اتفاق می‌افتد. همه دوست دارند نقش کمدی و جدی و حتی اکشن بازی کنند. قطعاً اگر پیشنهاد اکشن خوبی به من بشود، بازی خواهم کرد! اما به هر حال مهر بازیگر کمدی هم مهر بدی نیست. / تلخی‌های دنیا برای همه هست که البته بخشی از آن اختیاری است. دوست دارم به همه خوش بگذرد و در نهایت بگوییم در زندگی‌ای که به اختیار خود به دنیا نیامده‌ایم، حداقل خوش گذرانده‌ایم و خوب زندگی کرده‌ایم.

چند قطعه‌ی دشوار: نگاهی به بازی‌های سخت و متفاوت ده سال اخیر سینمای ایران
محسن جعفری‌راد:
از بازی عزت‌الله انتظامی در گاو تا نوید محمدزاده در ابد و یک روز، تعریف یک بازی دشوار و چندلایه، دامنه و ابعاد متغیری پیدا کرده است. گاه برون‌ریزی حسی زیاد به عنوان یک بازی دشوار تلقی می‌شود و گاه بازی در سکوت و القای درونیات با نگاه و بدون استفاده‌ی جلوه‌گرانه از فن بیان و زبان بدن، و گاه حضور در قالب شخصیتی که از لحاظ سنی فاصله‌ی زیادی با بازیگر دارد. در این نوشته بنا داریم با ارائه‌ی مصداق‌های بازی‌های دشوار در ده سال اخیر به تعریف دقیق‌تری از این مبحث دست پیدا کنیم. با این توضیح که صرفاً بازی‌هایی بررسی شده‌اند که می‌توان به عنوان مشت نمونه‌ی خروار از سبک‌های مختلف بازیگری، از آن‌ها برای رسیدن به نتایجی قابل‌تعمیم استفاده کرد.

اگر منظورتان از حماقت عشق است، بله! مرتکبش شده‌ام...: گفت‌وگو با آرمان درویش
فاضل ترکمن:
سینمای ایران به تکراری بودن چهره‌های بازیگری‌اش متهم است و بارها دیده‌ایم که بازیگران مشهور میان‌سال را با گریم و تمهیدهای دیگر جوان‌تر کرده‌اند که نقش جوان‌ها را بازی کنند. با این همه آموزشگاه بازیگری و فضاهای متعدد آکادمیک، هر سال تعداد کمی از دوستداران بازیگری موفق می‌شوند نقش‌های اصلی بگیرند و وارد چرخه‌ی فعالیت حرفه‌ای سینما شوند. در این میان چند بازیگر نوظهور، دروازه‌ها را باز نگه داشته‌اند تا بسیاری از جوان‌ها از موفقیت آن‌ها امید بگیرند و به آینده‌شان در سینما دل‌گرم باشند. یکی از موفق‌ترینِ آن‌ها، آرمان درویش است که ورودی پرقدرت داشت و هنوز هم پرکار مانده است.

شمایل شکننده‌ی مرد پرشتاب: نگاهی به شیوه‌ی بازیگری پرویز فنی‌زاده
میلاد دارابی:
نوع بازی فنی‌زاده، با وجود این شمایل تکرارشونده، معمولاً از فیلمی به فیلم دیگر و از نقشی به نقش بعدی تغییر می‌کرد و تکراری به نظر نمی‌رسید. طبعاً تجربه‌های ناکامی داشت که با توجه به وضعیت جسمی و مالی‌اش ناگزیر به نظر می‌رسید، و شتابش برای خودویرانگری به حدی بود که فرصت تجربه‌های متنوع‌تر و نقش‌های متفاوت‌تر را نیافت. در حالی که برخی از همنسلانش نقش‌های مهم‌شان را بعد از چهل‌سالگی بازی کردند، 42سالگی سن کمی بود ‌که او، به قول مش‌قاسم در داییجان ناپلئون، دوووووود شود و به آسمان برود

مساحت مربع: عوامل مؤثر بر بازیگری هنگام فیلم‌برداری

شاهین شجریکهن: جریان تولید یک فیلم سینمایی ماه‌ها طول می‌کشد و نیازمند برنامه‌ریزی و تدارک دقیق است. در طول این دوره‌ی طولانی اتفاق‌های زیادی می‌افتد، شرایط به‌سرعت عوض می‌شود و افراد مختلفی در مسیر بازیگر قرار می‌گیرند. هر یک از این رویدادها و افراد و موقعیت‌ها، مستقیم یا غیرمستقیم روی شخصیت انسانی و توان و تشخیص و مهارت بازیگری یک بازیگر اثر می‌گذارند. مثل یک تیم فوتبال خوب که برای موفقیت علاوه بر بازیکنان قدرتمند به ده‌ها نیروی کارآمد دیگر هم نیاز دارد، گروه تولید یک فیلم سینمایی هم علاوه بر بازیگران خوب و کارگردان توانا، نیازمند عوامل فنی و همکاران حرفه‌ای‌ست. اگر در یک تیم فوتبال بزرگ‌ترین ستاره‌ها بازی کنند ولی مثلاً مسئول تدارکات و ماساژور و مربی بدنسازی کیفیت و کارآمدی لازم را نداشته باشند، موفقیت تیم غیرممکن است...

آرشیو1
شماره:۵۳۳ (نیمه‌ی دوم آبان ۱۳۹۶)
شماره:۵۳۲ (آبان ۱۳۹۶)
شماره:۵۳۱ (مهر ۱۳۹۶)
شماره:۵۳۰ (۲۰ شهریور ۱۳۹۶)
شماره:۵۲۹ (شهریور ۱۳۹۶)
شماره:۵۲۸ (مرداد ۱۳۹۶)
شماره:۵۲۷ (تیر ۱۳۹۶)
شماره:۵۲۶ (خرداد ۱۳۹۶)
شماره:۵۲۵ (۲۰ اردیبهشت ۱۳۹۶)
شماره:۵۲۴ (اردیبهشت ۱۳۹۶)
شماره:۵۲۳ (فروردین ۱۳۹۶)
شماره:۵۲۲ (اسفند ۱۳۹۵)
شماره:۵۲۱ (۱۲ بهمن ۱۳۹۵)
شماره:۵۲۰ (بهمن ۱۳۹۵)
شماره:۵۱۹ (۲۰ دی ۱۳۹۵)
شماره:۵۱۸ (دی ۱۳۹۵)
شماره:۵۱۷ (آذر ۱۳۹۵)
شماره:۵۱۶ (بیست آبان ۱۳۹۵)
شماره:۵۱۵ (آبان ۱۳۹۵)
شماره:۵۱۴ (مهر ۱۳۹۵)
شماره:۵۱۳ (۲۰ شهریور ۱۳۹۵)
شماره:۵۱۲ (شهریور ۱۳۹۵)
شماره:۵۱۱ (مرداد ۱۳۹۵)
شماره:۵۱۰ (تیر ۱۳۹۵)
شماره:۵۰۹ (خرداد ۱۳۹۵)
شماره:۵۰۸ (شماره‌ی ویژه بهار)
شماره:۵۰۷ (اردیبهشت ۱۳۹۵)
شماره:۵۰۶ (فروردین ۱۳۹۵)
شماره:۵۰۵ (اسفند ۱۳۹۴)
شماره:۵۰۴ (۱۱ بهمن ۱۳۹۴ - ویژه‌ی جشنواره فیلم فجر)
شماره:۵۰۳ (بهمن ۱۳۹۴)
شماره:۵۰۲ (نیمه‌ی دی ۱۳۹۴)
شماره:۵۰۱ (دی ۱۳۹۴)
شماره:۵۰۰ (آذر ۱۳۹۴)
شماره:۴۹۹ (شماره ویژه‌ی پاییز ۱۳۹۴)
شماره:۴۹۸ (آبان ۱۳۹۴)
شماره:۴۹۷ (مهر ۱۳۹۴)
شماره:۴۹۶ (۲۱ شهریور ۱۳۹۴ - ویژه‌ی روز ملی سینما)
شماره:۴۹۵ (شهریور ۱۳۹۴)
شماره:۴۹۴ (مرداد ۱۳۹۴)
شماره:۴۹۳ (تیر ۱۳۹۴)
شماره:۴۹۲ (خرداد ۱۳۹۴)
شماره:۴۹۱ (۲۰ اردیبهشت (شماره ویژه بهار ۱۳۹۴))
شماره:۴۹۰ (اردیبهشت ۱۳۹۴)
شماره:۴۸۹ (فروردین ۱۳۹۴)
شماره:۴۸۸ (اسفند ۱۳۹۳)
شماره:۴۸۷ (۱۲ بهمن ۱۳۹۳)
شماره:۴۸۶ (بهمن ۱۳۹۳)
شماره:۴۸۵ (نيمه دی ۱۳۹۳)
شماره:۴۸۴ (دی ۱۳۹۳)
شماره:۴۸۳ (آذر ۱۳۹۳)
شماره:۴۸۲ (۲۰ آبان ۱۳۹۳ - فوق‌العاده‌ی پاييز)
شماره:۴۸۱ (آبان ۱۳۹۳)
شماره:۴۸۰ (مهر ۱۳۹۳)
شماره:۴۷۹ (۲۱ شهريور ۱۳۹۳)
شماره:۴۷۸ (شهريور ۱۳۹۳)
شماره:۴۷۷ (مرداد ۱۳۹۳)
شماره:۴۷۶ (تير ۱۳۹۳)
شماره:۴۷۵ (خرداد ۱۳۹۳)
شماره:۴۷۴ (ويژه بهار - ۲۰ ارديبهشت ۱۳۹۳)
شماره:۴۷۳ (ارديبهشت ۱۳۹۳)
شماره:۴۷۲ (فروردين ۱۳۹۳)
شماره:۴۷۱ (اسفند ۱۳۹۲)
شماره:۴۷۰ (۱۲ بهمن ۱۳۹۲ (ويژه جشنواره فيلم فجر))
شماره:۴۶۹ (بهمن ۱۳۹۲)
شماره:۴۶۸ (دی ۱۳۹۲)
شماره:۴۶۷ (آذر ۱۳۹۲)
شماره:۴۶۶ (شماره‌ی ۴۶۶، ویژه‌ی پاييز ۱۳۹۲)
شماره:۴۶۵ (آبان ۱۳۹۲)
شماره:۴۶۴ (مهر)
شماره:۴۶۳ (۲۱ شهريور)
شماره:۴۶۲ (شهريور ۱۳۹۲)
شماره:۴۶۱ (مرداد ۱۳۹۲)
شماره:۴۶۰ (تير ۱۳۹۲)
شماره:۴۵۹ (خرداد ۱۳۹۲)
شماره:۴۵۸ (شماره ويژه بهار - ۱۷ ارديبهشت ۱۳۹۲)
شماره:۴۵۷ (ارديبهشت ۱۳۹۲ )
شماره:۴۵۶ (فروردين ۱۳۹۲)
شماره:۴۵۵ (اسفند ۱۳۹۱)
شماره:۴۵۴ (۱۲ بهمن ۱۳۹۱ (ويژه جشنواره فيلم فجر))
شماره:۴۵۳ (بهمن ۱۳۹۱)
شماره:۴۵۲ (دی ۱۳۹۱)
شماره:۴۵۱ (آذر)
شماره:۴۵۰ (نیمه آبان ۱۳۹۱ | ویژه‌ی سی سالگی)
شماره:۴۴۹ (آبان ۱۳۹۱)
شماره:۴۴۸ (مهر ۱۳۹۱)
شماره:۴۴۷ (۲۱ شهریور ۱۳۹۱)
شماره:۴۴۶ (شهریور ۱۳۹۱)
شماره:۴۴۵ (مرداد ۱۳۹۱)
شماره:۴۴۴ (تیر‌ماه ۱۳۹۱)
شماره:۴۴۳ (خرداد ۱۳۹۱)
شماره:۴۴۲ (شماره ویژه بهار - ۱۷ اردیبهشت ۱۳۹۱)
شماره:۴۴۱ (اردیبهشت ۱۳۹۱)
شماره:۴۴۰ (فروردین)
شماره:۴۳۹ (اسفند)
شماره:۴۳۸ (۱۲ بهمن ۱۳۹۰)
شماره:۴۳۷ (بهمن ۱۳۹۰ )
شماره:۴۳۶ (دی‌ماه ۱۳۹۰)
شماره:۴۳۵ (آذر ۱۳۹۰)
شماره:۴۳۴ (شماره ویژه پاییز - ۱۷ آبان ۱۳۹۰ )
شماره:۴۳۳ (آبان ۱۳۹۰ )
شماره:۴۳۲ (مهر ۱۳۹۰)
شماره:۴۳۱ (شماره ویژه‌ی روز ملی سینما - ۲۱ شهریور ۱۳۹۰ )
شماره:۴۳۰ (شهریور ۱۳۹۰ )
شماره:۴۲۹ (مرداد ۱۳۹۰)
شماره:۴۲۸ (تیر ماه ۱۳۹۰)
شماره:۴۲۷ (خرداد ۱۳۹۰)
شماره:۴۲۶ (شماره ویژه بهار - ۱۸ اردیبهشت ۱۳۹۰)
شماره:۴۲۵ (اردیبهشت ۱۳۹۰ )
شماره:۴۲۴ (نوروز ۱۳۹۰)
شماره:۴۲۳ (اسفند ۱۳۸۹)
شماره:۴۲۲ - ویژه جشنواره فیلم فجر (۱۶ بهمن ۱۳۸۹)
شماره:۴۲۱ (بهمن ۱۳۸۹)
شماره:۴۲۰ (دی‌ماه ۱۳۸۹)
شماره:۴۱۹ (آذر ۱۳۸۹)
شماره:۴۱۸ (شماره ویژه پاییز - ۲۰ آبان ۱۳۸۹)
شماره:۴۱۷ (آبان ۱۳۸۹)
شماره:۴۱۶ (مهر ۱۳۸۹)
شماره:۴۱۵ (شماره ویژه روز ملی سینما - ۲۱ شهریور ۱۳۸۹ )
شماره:۴۱۴ (شهریور ۱۳۸۹)
شماره:۴۱۳ (مرداد ۱۳۸۹)
شماره:۴۱۲ (تیر ماه ۱۳۸۹)
شماره:۴۱۱ (خرداد ۱۳۸۹)
شماره:۴۱۰ (شماره ویژه بهار - ۱۷ اردیبهشت ۱۳۸۹ )
شماره:۴۰۹ (اردیبهشت ۱۳۸۹ )
شماره:۴۰۸ (اول فروردین ۱۳۸۹)
شماره:۴۰۷ (اول اسفند ۱۳۸۸)
شماره:۴۰۶ - ویژه جشنواره فجر (۵ بهمن ۱۳۸۸ )
شماره:۴۰۵ (اول بهمن ۱۳۸۸)
شماره:۴۰۴ (دی ۱۳۸۸)
شماره:۴۰۳ (آذر ۱۳۸۸)
شماره:۴۰۲ (نیمه آبان - ویژه پاییز ۱۳۸۸)
شماره:۴۰۱ (اول آبان ۱۳۸۸)
شماره:۴۰۰ (۱ مهر ۱۳۸۸)
شماره:۳۹۹ (ویژه روز ملی سینما) (۲۱ شهریور ۱۳۸۸)
شماره:۳۹۸ (شهریور ۱۳۸۸)
شماره:۳۹۷ (مرداد ۱۳۸۸)
شماره:۳۹۶ (تیر ۱۳۸۸ )
شماره:۳۹۵ (خرداد ۱۳۸۸)
شماره:۳۹۴ (ویژه بهار - نیمه‌ اردیبهشت ۱۳۸۸)
شماره:۳۹۳ (اردیبهشت ۱۳۸۸ )
شماره:۳۹۲ (ویژه‌ی نوروز ۱۳۸۸)
شماره:۳۹۱ (اسفند ۱۳۸۷)
شماره:۳۹۰ (ویژه‌ی ویژه بیست‌و‌هفتمین جشنواره‌ی فیلم فجر- ۱۲ بهمن ۱۳۸۷)
شماره:۳۸۹ (بهمن ۱۳۸۷)
شماره:۳۸۸ (دی ۱۳۸۷)
شماره:۳۸۷ (آذر ۱۳۸۷ )
شماره:۳۸۶ (ویژه پاییز - ۱۸ آبان ۱۳۸۷)
شماره:۳۸۵ (آبان ۱۳۸۷)
شماره:۳۸۴ (مهر ۱۳۸۷)
شماره:۳۸۳ (ویژه‌ی روز ملی سینما - نیمه‌ی دوم شهریور ۱۳۸۷)
شماره:۳۸۲ (شهریور ۱۳۸۷)
شماره:۳۸۱ (مرداد ۱۳۸۷)
شماره:۳۸۰ (تیر ۱۳۸۷)
شماره:۳۷۹ (خرداد ۱۳۸۷)
شماره:۳۷۸ (ویژه بهار - نیمه‌ اردیبهشت ۱۳۸۷)
شماره:۳۷۷ (اردیبهشت ۱۳۸۷)
شماره:۳۷۶ (فروردین - ویژه‌ی نوروز ۱۳۸۷)
شماره:۳۷۵ (اسفند ۱۳۸۶)
شماره:۳۷۴ (ویژه بیست‌وششمین جشنواره فیلم فجر - ۱۲ بهمن ۱۳۸۶)


همکاران این شماره: آرامه اعتمادی، امیر پوریا،فاضل ترکمن، هومن جعفری،محسن جعفری‌راد، محسن خادمی، میلاد دارایی، پوریا ذوالفقاری، شهزاد رحمتی، نیوشا صدر، تهماسب صلح‌جو، شبنم عرفی‌نژاد، مازیار فکری‌ارشاد، حمیدرضا مدقق، سمانه ‌نیک‌اختر